W tej alegorii o utraconym raju Ildze pragnie odnaleźć spokój i spełnienie, przeprowadzając się z miasta na wieś. Jej myśli zaprzątają jednak choroba dziecka, oddalenie od męża i jego nieobecność. Tymczasem naturę jej żałoby spowija obietnica ukojenia, które nigdy nie nadchodzi. Ildze próbuje zrozumieć, gdzie szukać początku cyklu poświęcenia, a gdzie jego końca. I kto jest jej ofiarą — a może ona sama?