Zakorzenione w filipińskich realiach – zarówno konkretnych, jak i na nowo wyobrażonych w języku kina – skrupulatne, a zarazem otwarte podejście Johna Torresa stanowi syntezę tego, co osobiste i polityczne. Zestawiając fragmenty nieprzystających do siebie obrazów i pomruki głosów, ta pomysłowa parabola kreuje teraźniejszość, która wydaje się obca, i przyszłość, która jest znajoma.