Carrie Mae Weems czerpie z takich form narracyjnych jak autoportret, dokument społeczny i historia mówiona, aby analizować pojęcia podmiotowości w kontekście płci, rasy i klasy. Jej instalacja wideo Lincoln, Lonnie, and me to medytacja nad mechanizmami wykluczenia amerykańskiego snu. W jednej z sekwencji Weems recytuje fragment mowy gettysburskiej Abrahama Lincolna, podczas gdy na ekranie przemykają zjawy Lincolna, płaczącej kobiety oraz inscenizacja zamachu na Johna F. Kennedy’ego. W innej fragmenty przemówień jej kolegi po fachu i aktywisty Lonnie Graham przeplatają się z obrazami zamieszek na tle rasowym i bojkotów autobusów. Pomiędzy tymi scenami Weems wplata widmowe pojawienia się sportowców, performerów i tricksterów, komentując w ten sposób, jak biała kultura tradycyjnie sprowadzała czarną tożsamość do pewnych społecznie usankcjonowanych ról, oraz skłaniając widzów do zmierzenia się z własnym współudziałem w podtrzymywaniu systemowego rasizmu. (Fine Arts Museums of San Francisco).