Kim Chang-in, samozwańczy „demokratyczny socjalista”, i Kim Hyun-jin, który określa siebie jako „osobę skrajnie centrową”, to zwyczajni młodzi ludzie z Korei Południowej. Chang-in zainteresował się polityką, ponieważ oburzył go widok krwawiących robotników podczas strajku w Ssangyong Motors, natomiast Hyun-jina rozgniewało marnowanie pieniędzy z podatków na populistyczne rozwiązania, takie jak płaca minimalna i zachęty do podejmowania pracy, więc postanowił zaangażować się w politykę.