Film rozpoczyna się bezpośrednio i świeżo podróżą ekranową, która jest zarazem kinetyczną rzeźbą świetlną, utrzymującą przed naszymi oczami stały obrót. Gdy słyszymy opowieść na tle tego obrazu i zmieniającego się tła, nasuwa się wiele skojarzeń… między innymi rower, na którym jedzie filmowczyni, szpule i szprychy, wrażenie metalowego owada lub opalizującej, brzęczącej ważki, chwytającej mijające kolory. W ruchu promienistym, na tle linearnej drogi lub krajobrazu, tkwi nieruchomy środek. Opowieści o własnym życiu i urodzeniu córeczki, „obeznanej z komputerami i doskonale dwujęzycznej”, towarzyszy poczucie cykliczności. Skłania nas do zastanowienia, czy bohaterka na pewno zachowa kontrolę. W tym kole fortuny ponownie splatają się różne wątki: raz zyskujemy, raz tracimy, a w relacjach z innymi istotami — na wesołym miasteczku, w kontaktach społecznych czy po prostu w powtarzającej się wymianie — nie ma „doskonałości”. -Sandra Lahire