Siedząc w restauracji będącej poczekalnią do innego świata, zmęczony starzec obserwuje klientów uosabiających jego samego i najbliższą rodzinę w ważnych momentach jego życia. Chwile te wywarły wpływ na niego i jego rodzinę oraz uczyniły go człowiekiem, którym był u schyłku życia. Starzec jest zmuszony spojrzeć na te wydarzenia w obiektywny sposób, obserwować je z boku, jako sędzia i ława przysięgłych tragicznego życia wypełnionego żalem, goryczą i złymi decyzjami. W pewnym momencie staje się jasne, że starzec tak naprawdę umarł i ogląda własne życie.