Bliższe przyjrzenie się osobom, które pukają do drzwi filmowca, staje się sposobem na wejście do równoległego świata śmieciarzy, pomocy domowych, chłopców rozwożących dostawy, stróżów — wszystkich tych, którzy harują długie godziny w trudnych warunkach, by ułatwiać życie w mieście Bombay klasie średniej i wyższej. Osoby świadczące te usługi i dostarczające towary często pozostają bez twarzy i nazwiska. Podobnie jak ci, którzy korzystają z ich usług, są w większości migrantami, lecz ich obecność tutaj wyraźniej określa brak możliwości utrzymania się w rodzinnych stronach. Nic innego nie tłumaczy, dlaczego mieliby znosić tak ciężkie warunki życia i niesprawiedliwe warunki pracy. Film przygląda się splatającym się losom mieszkańców osiedla, w którym mieszka filmowiec, wydobywając z tego mikrokosmosu obraz tego, jak miliony ludzi pracują, wchodzą ze sobą w interakcje i zmagają się o pewniejszy grunt pod nogami w obojętnej, często wrogiej megametropolii.