„Three Women” to ambitne dzieło zaprojektowane z myślą o wyświetlaniu na wielu ekranach w sali kinowej. Wykonując krok naprzód w stosunku do wykorzystania wielu ekranów jako rozszerzenia kina, którego przykładem jest Napoléon (1927) Abela Gance’a, przedstawia dosłowne konceptualne rozszerzenie kina w postaci filmowego dzieła doświadczanego w sali kinowej, gdzie skonstruowany przez Araki Masamitsu 15-kanałowy dźwięk przestrzenny i obrazy Ito organicznie się przenikają.