Leo postanawia pozbyć się całego dobytku i wyemigrować z ojczystego kraju, pogrążonego w głębokim kryzysie humanitarnym. Przy okazji decyduje się odwiedzić stare i opuszczone miejsca w swoim mieście oraz sfotografować się w nich. Leo opowiada o pogarszającym się stanie swojego otoczenia i o tym, jak w chwili, gdy został ojcem, postanowił przestać czerpać nostalgię z niewygód swojego domu. Leo emigruje z kraju, by zapewnić córce lepszą jakość życia i z oddali nadal cieszyć się nostalgią za rokiem '98.