Początkująca scenarzystka Cass rozmyśla o swoim zakończonym związku z Ezrą. Zalewają ją wspomnienia — oprowadza nas po wzlotach i upadkach ich relacji, a jej wewnętrzny monolog staje się zarazem przeprosinami i świadectwem tego, dlaczego wszystko potoczyło się tak, a nie inaczej. Przyznaje, że straciła zainteresowanie, gdy wszystko stało się zbyt nudne i przestało inspirować jej twórczość. Pragnienie prawdziwych, surowych emocji osiąga punkt kulminacyjny, gdy mówi, że chce, żeby ją pobito. Gdzie indziej Ezra zostawia Cass wiadomość na poczcie głosowej. Dając upust emocjom, odsłania mroczniejszą stronę głodu inspiracji Cass. Niepewny, czy cokolwiek w ich związku było prawdziwe, życzy sobie, by on i Cass nigdy się nie spotkali, i namawia ją, by pisała o swoim życiu, a jego zostawiła w spokoju. Żaden z monologów bohaterów nie dociera do adresata, więc nic nie zostaje rozstrzygnięte; zamiast tego powstaje złożony portret nieprzystawalności Cass, która ma skłonność do pisania o tym, co dzieje się wokół niej, i Ezry, który nie chce po prostu być postacią w jej scenariuszach.