Szukając w Amsterdamie starych filmów rodzinnych, reżyser Wim van der Aar natrafia na pchlim targu na pudełko z taśmami szpulowymi. Gdy Van der Aar zaczyna słuchać nagrań, stopniowo poznaje historię Guida van Waveren. Guido, syn niegdyś zamożnej i ekscentrycznej rodziny, został samotnikiem w Amsterdamie i obsesyjnie nagrywał rozmowy telefoniczne z apodyktyczną matką oraz dawnym szkolnym kolegą. Wychodząc od tych taśm, Van der Aar próbuje odtworzyć życie Guida i uzupełnić luki. Rekonstruuje jego mieszkanie w hali zdjęciowej, dodaje zmysłowe obrazy do niektórych rozmów i szuka osób, które go znały. Film Van der Aara przypomina pod pewnymi względami opartą na faktach wersję sztuki Samuela Becketta „Ostatnia taśma Krappa” i porusza podobne tematy izolacji, tęsknoty i samotności. Do dokumentu dołączono materiał dodatkowy o rodzinie Van Waveren.