Zielony trawnik niczym nieużywany dywan, otoczony równą krawędzią lasu, a w tle buchające parą kominy chłodnicze elektrowni węglowej – impresjonistyczne obrazy z Łużyc rejestrowane przez kamerę. W jednym ujęciu panoramicznym podsumowują, jak wyeksploatowany, użytkowy krajobraz próbuje się ponownie rekultywować. Czy pośród tej dziwnej sztuczności można na nowo odkryć pradawną tożsamość i język? Reżyserka przemierzała ten region w poszukiwaniu swoich korzeni. Urodziła się tutaj, na Łużycach. To jej ojczyzna, a także ojczyzna najmniejszego ze wszystkich ludów słowiańskich: Serbołużyczan.