Na pierwszy rzut oka światy wspomnień Bretta Allena Smitha wydają się nieco nierzeczywiste, ale spokojne. Jest w nich mały mops — ciekawski, skory do zabawy i, co najważniejsze, żywy, nieszkodliwy odkrywca trawników i salonów. Jednocześnie reżyser zmaga się z wewnętrznym rozdarciem, które próbuje rozjaśnić poprzez rozmowy telefoniczne z członkami rodziny: jak prawdziwe są wspomnienia, które wywarły na nim tak ogromny wpływ? Takie jak wzgórze górujące przed wewnętrznym okiem Smitha, pod którym spoczywają zakopane dwa psy. Są też słoneczniki, okazałe rośliny, których nie da się zerwać pięcioletnimi rączkami, bo ich korzenie wrosły tak głęboko w ziemię.