Rozmowa na dachu w Bejrucie o życiu z chorobami przenoszonymi drogą płciową przeradza się w filmowy dialog, gdy Danielle i Moe czerpią z osobistych doświadczeń surowe, pełne życia obrazy. Danielle filmowała siebie w stonowanych, melancholijnych kadrach, próbując zrozumieć, co się dzieje, podczas gdy Moe bawi się wspomnieniami i wrażeniami queerowego ciała „nawiedzonego” przez wirusa. Gdy angażują pięcioro aktorek i aktorów, by wcielili się w osoby, które również żyły z chorobami przenoszonymi drogą płciową, „zakazane” historie zaczynają istnieć i stają się częścią wspólnej eksploracji intymności, ciał, stygmatyzacji i wstydu.