Deszcz nie pieści skóry, wiatr opiera się podmuchom, dusza jest niczym lalka zapomniana w szklanym domu. Dzieło Tikhona Pendurina „Death of Cinema” to sen o filmie, proces zasypiania, zastygły kosmos, liturgia westchnienia. Fotogénie, powrót do zapomnianej magii iluzjonisty Segundo de Chomona, tajemnica Val del Omar, surrealistyczna teatralność Alain Resnais — „Death of Cinema” zdaje się wchłaniać całą magię kina i wyznaje własne zapomnienie. Bohaterowie „Death of Cinema” stają przed trybunałem prawdy, naiwnymi dziećmi, które z dumą odwracają się od widowni. Najważniejsze są tu halucynacja światła, szept, modlitwa, zdumiona fizjonomia kina, które pozwoliło sobie śmiać się z własnej powagi. (by Karina Karaeva)