Tumatawa, Umiiyak to animowany film krótkometrażowy o wspomnieniach mężczyzny z pewnego popołudnia, które dawno już minęło. Wraz z dziadkiem przemierzał wtedy starą dzielnicę i inne części miasta, by nazbierać kwiatów do szkoły. Po drodze umilali sobie czas grami i znosili popołudniowy upał. Z wąskich uliczek baranggayu docierają do pobliskiej dzielnicy biznesowej, gdzie wznoszą się wieżowce, a niepasujący pozornie do otoczenia cmentarz jest miejscem spoczynku bogaczy — rozległym, pełnym zieleni i spokojnym, w przeciwieństwie do gwaru ulic na zewnątrz. Film jest refleksją nad pierwszym przebłyskiem świadomości klasowej w młodym umyśle oraz nad tym, jak istotnie wspomnienia te wpływają na to, kim jesteśmy dzisiaj.