Kino Pernambuco jest uważane za jeden z najbardziej złożonych elementów brazylijskiej kinematografii, szczególnie ze względu na swoją siłę wyrazu i kreatywny styl. Obecność kobiet w twórczości filmowej rzadko cieszy się taką samą historyczną renomą jak obecność mężczyzn, a scena Pernambuco nie jest wyjątkiem. W kontekście „Amor, Plástico e Barulho” (Miłość, plastik i hałas) mamy do czynienia z filmem, który jest świadectwem marginalizacji kobiet w branży kreatywnej, splatając tematy konsumpcji i produkcji muzyki brega. Dlatego wykorzystujemy „Feminino e Barulho” (Kobiecość i hałas) jako sposób na podzielenie się tym, czego się nauczyliśmy. Renata Pinheiro zainspirowała nas do stworzenia narracji, która oddaje głos tym, które powinny zostać usłyszane. Jesteśmy tutaj, by pokazać ich wycinek oraz to, co reprezentują. „Feminino e Barulho” to film krótkometrażowy o miłości, kobiecości, siostrzeństwie i wzmacnianiu pozycji kobiet.