Bez wątpienia to niezwykle dziwaczna produkcja. Zmieniona fabuła nie ma większego sensu, a przemocy i seksualnych aluzji jest zaskakująco dużo. Śpiewacy są jednak znakomici — zarówno pod względem wokalnym, jak i prezencji scenicznej oraz aktorstwa — orkiestra gra pięknie, chór jest wspaniały, a scenografia równie pomysłowa, co osobliwa. Zdecydowanie nie jest to propozycja dla purystów ani dla osób, które dopiero poznają tę operę. Ale dla kogoś, kto widział już Die Entfuhrung i zna na tyle dobrze oryginalną historię, by nie odczuwać jej braku, śledzenie, jak Belmonte, Constanze, Blonde, Pedrillo i Osmin wyruszają w zupełnie nową przygodę — i przesuwają granice dobrego smaku — jest całkiem przyjemne.