Nauczycielka z pustym notatnikiem — wspaniała Liliana Bodoc — przybywa do szkoły na środku pustyni, podążając śladami Huarpes. Tak jak w swoich książkach Bodoc otwarcie rozmawia z dziećmi o ważnych sprawach — wodzie, wietrze, śmierci. A właściwie nie tyle z nimi rozmawia, ile zadaje im pytania — zagląda do ich opowieści i zachęca, by nadały kształt swoim pomysłom. Ale Lagunas nie jest dokładnie filmem dokumentalnym o Lilianie Bodoc; opowiada o wielu sprawach — o duchach zamieszkujących pewne terytorium, o pomostach między pokoleniami, o pamięci. W Lagunas są ciekawe świata dzieci, nauczyciele i szamani, ciała pogrzebane w piasku, kultura i język, które nie chcą wyginąć. Jest też filmowiec, który podczas nagrywania zadaje sobie pytania o własne wspomnienia i o wspomnienia, jakie pozostawia swoim dzieciom. Jest również pisarka, która dowodzi, że aby pisać, najpierw trzeba nauczyć się słuchać.