Ćwiczenie z pamięci poświęcone twórczości Enrique Carrerasa, argentyńskiego reżysera dziewięćdziesięciu pięciu filmów, badające jego relacje ze współpracownikami, producentami i krytykami, w poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie, które wciąż powraca: jak zdołał nakręcić niemal sto filmów, które odniosły sukces kasowy i zapewniły zatrudnienie tak wielu osobom? Poza sentymentalną i emocjonalną wartością, jaką filmy Carrerasa mają w zbiorowej wyobraźni, wspomniane produkcje są dokumentami ukazującymi pewne procesy przemian społecznych i wzorce zachowań, odzwierciedleniem kolejnych dekad i właściwych im uwarunkowań społecznych oraz politycznych.