Opróżnianie domu kogoś, kogo już z nami nie ma, jest aktem miłości, pamięci i żałoby. July niedawno zmarła; kamera przemierza jej mieszkanie i zatrzymuje się na szeregu przedmiotów, które stają się kluczami otwierającymi drzwi do jej intymnego świata. Głosy tych, którzy ją kochali, prowadzą nas, gdy próbują przedłużyć pożegnanie. W przywoływanych przez nich wspomnieniach dla niektórych July wciąż jest Julio, a przenikające się imiona i zaimki ukazują trudności związane z zaakceptowaniem własnej tożsamości jako kobiety transpłciowej. W trakcie tej podróży postać July powoli ożywa niczym w trakcie przywoływania — przywołują ją słowa, ale przede wszystkim jej przestrzenie, rzeczy, fotografie, peruki, ubrania i ulubiona muzyka. Wyłania się biografia, która, niczym lustro wciąż wiszące na jej ścianie, odbija historię całej społeczności.