Jak zdarza się niemal w każdej dziedzinie w Argentynie, oficjalna historia kina wciąż daleka jest od federalnej reprezentacji. Jej bohaterowie pochodzą z Buenos Aires albo rozwijali tam swoje kariery, a do niedawna nikt nie pytał, co działo się poza tym miastem. Ten dokument przywraca jeden z tych pomijanych fragmentów historii poprzez postać Carlosa Procopiuka, człowieka, który jak nikt inny wcielał w życie etykę i estetykę kina tworzonego w skrajnie niezależny sposób. Człowieka do wszystkiego, który w latach 50. i 90. XX wieku w Neuquén grał, pisał, produkował, montował i reżyserował filmy, a także uczył swoją społeczność, jak je kręcić. Dzięki wciąż żywej pamięci i wymownym obrazom z jego dzieł dokument Diega Lumermana spłaca niewielką część bezcennego długu, jaki argentyńskie kino ma wobec swojej historii.