Mona jest niemal przytłoczona żalem i depresją. Po śmierci ojca odcięła się od innych: porzuciła nauczanie — teraz pracuje dorywczo jako asystentka biurowa, ignoruje telefony od matki, rozmawia sama ze sobą w lustrze i odrzuca wszelkie próby zbliżenia. Czuwa nad nią grupa komicznych istot pozaziemskich, które widzimy jako kreskówkowe bazgroły. Sprawiają, że przypadkowe zdarzenia nawiązują między nią a innymi więzi — z chłopcem z sąsiedztwa, jego matką i jego potajemnym nauczycielem gry na fortepianie (chłopiec chce zrobić niespodziankę mamie). Mona poznaje też operatora windy w budynku, w którym pracuje dorywczo dla pani Hadaway, wdowy o nienagannej dykcji. Czy Mona zdoła zrobić kilka kroków na drodze do wyrażania emocji?