Kwestia perspektywy, 1958–1992. W eliptycznym ciągu fragmentarycznych, asocjacyjnych obrazów Discours des comètes zgłębia trudności, jakie czasem towarzyszą odróżnianiu snów od wspomnień; tę niejednoznaczność nazywa się zaburzonym widzeniem. Przesuwają się obrazy, komety: małe, świetliste ciała kreślone na ekranie; świetliste, wspaniałe, niebiańskie kule, wywołujące głębokie wrażenia. Brzemienne wspomnienia, łodzie, mężczyźni, niemal utonięcie, pełne udręki sny. Teraz, tak jak wtedy, sen i pamięć zdają relacje.