Filipińczycy zamknięci w swoich domach zajmują się codziennymi sprawami w porze deszczowej. Niektórzy czekają na nieoczekiwane chwile, które przerwą cykliczność pandemicznego życia, podczas gdy inni tkwią w ciałach, które nieustannie pozostają w ruchu. Deszcz zdaje się nie ustawać, przez co zajmowane przez nich przestrzenie zaczynają nosić ślady rozpadu. Powoli ci ludzie i te przestrzenie łączą się w jedną całość. Na ulicach stanowczy głos zapewnia Filipińczyków, że słońce wkrótce znów wzejdzie.