„Rozdział pierwszy. Uwielbiał Nowy Jork” — zaczyna się Manhattan Woody’ego Allena z 1979 roku. „Był dla niego metaforą rozkładu współczesnej kultury. Tego samego braku indywidualnej prawości, który sprawia, że tak wiele osób wybiera łatwiejsze wyjście…” Wypowiedź Allena może być aluzją do samobójstwa, ale dla nowojorskich twórców mniej radykalnym sposobem na zerwanie z miastem tradycyjnie była wyprowadzka. W ciągu ostatniej dekady, pozornie w tempie wykładniczym, azylanci zaczęli wybierać nie Brooklyn, lecz Berlin, zapoczątkowując tym samym fantazję podszytą miłością i nienawiścią, w której stolica Niemiec urasta do rangi utopijnego centrum twórczości artystycznej, a Nowy Jork jawi się jako miejsce, w którym się sprzedaje, a nie tworzy — seksowny, lecz komercyjny piekielny świat. Sukces filmu Ken Okiishiego (Goodbye to) Manhattan z 2010 roku polega na demontażu tej dwubiegunowej fantazji, której bohaterowie pozornie są częścią.