Klaudia przyjeżdża do rodzinnego domu w Brazylii, aby odwiedzić swojego starego ojca. Przez 20 lat wymieniali pełne głębokich uczuć i namiętne listy. Ich korespondencję przerwał jednak udar mózgu ojca. Dotknięty afazją, nie mógł już mówić, stracił dawną siłę jako psychoanalityk i stał się bardziej zdystansowanym ojcem. Czy ludzie potrzebują komunikować się ze swoim otoczeniem? Jak się porozumiewamy? Czy uczucie może stworzyć język wykraczający poza słowa? Czy kamera może być narzędziem komunikacji między dwiema niemówiącymi istotami?