Film, niczym krucha, zmysłowa, filozoficzna poezja, przywołuje młodość Poety (Imants Ziedonis) i Auķy (tak Imants nazywał aktorkę Ausma Kantāne-Ziedone), kiedy poetyckie słowa w listach i pocztówkach były dla drugiej osoby liną ratunkową. W listach Poeta pisze o postaciach świata kultury, z którymi podróżuje do odległych krain, oraz o swoich spostrzeżeniach na temat miejsc, do których zwykli ludzie tamtych czasów rzadko mogli podróżować — nawet do Bułgarii i Polski, a także na Sachalin. Zabawne są spostrzeżenia poety na temat ludzi poznanych w obcych krajach, a także imprez, kawiarni i dziewcząt. W listach, podobnie jak w poezji Imantsa Ziedonisa, wybrzmiewa ich tęsknota za silną rodziną pełną dzieci, zrozumieniem i rozwojem osobowości, a także kontrasty i refleksje na temat ich wielkich talentów oraz tego, jak bliscy są sobie nawet wtedy, gdy osiągnęli twórcze wyżyny.