Film ten przedstawia punkt widzenia Araba z Algierii, który buntuje się przeciw kolonizacji. Analizuje proces uświadamiania sobie sytuacji i przejście do buntu, do zbrojnego powstania. Algierię i osadników ukazano przez ten pryzmat, a nie tak, jak widział ten kraj Francuz. Oddaje głos Arabom w czasach, gdy nie słyszano tego słowa: niekiedy nawet go nie wypowiadano, przynajmniej publicznie. Świadectwa opierają się na autentycznych wypowiedziach, z których większość została przekazana autorowi podczas jego pobytu w Algierii w latach 1948–1956, a następnie w 1958 i 1959 roku. Komentarze zaczerpnięto z tekstów arabskich teoretyków rewolucji algierskiej. Film całkowicie pomija więc punkt widzenia tych, którzy nie są powstańcami; nie przedstawia opinii kolonistów. Jest bezpośrednim wyrazem tego, czym był bunt człowieka poddanego kolonizacji, stanowi zatem wzorcowy dokument historyczny.