Dość obskurna, ciemna, trzyczęściowa szafa w przedpokoju: minęło około dziesięciu lat, odkąd Joana Claude padła ofiarą przemocy seksualnej podczas jej składania. Teraz nadszedł czas, by nie tylko ją rozmontować. Joana postanawia zniszczyć artefakt bólu całkowicie. Ten gest wykonuje z zapałem: wyrywanie półek i drzwi wygląda jak opór stawiany po fakcie, a to, co tłumione, znajduje ujście. Zarazem rytuał cechuje stopniowa eskalacja: na początku reżyserka opowiada o relacji z rodzicami – na jej plecach zaczyna już być widoczna duża plama potu – a na końcu wszystko staje w płomieniach. Akt jest krótki, trwa zaledwie kilka minut. A jednak pozwala zajrzeć w intymny świat, który w miarę rozwoju nabiera uniwersalnego, dodającego sił wymiaru.