W ciemnej przestrzeni, która mogłaby być kosmosem, słyszymy głos Arthura C. Clarke’a, którego twarz — zaczerpnięta z archiwum BBC z lat 60. — pojawia się w oddali. Jego rysy szybko rozpływają się w mnogości migoczących pikseli, tworząc otaczającą widza, immersyjną przestrzeń, z której wyłaniają się myśli słynnego autora «2001: A Space Odyssey». W sercu tego widmowego otoczenia, magnetycznym głosem przywołującym czasy lamp katodowych i złotą erę telewizji, A C. Clarke opowiada o nadejściu rewolucji cyfrowej, wyprzedzając swoje czasy o całe dekady. Ten film to zaproszenie do podróży i utrzymany w zmierzchowym tonie poemat, którego można doświadczyć immersyjnie.