Swobodnie przemieszczając się wśród obrazów powstałych dla Włoskiej Partii Komunistycznej między latami 50. a 80. XX wieku, autorstwa ważnych włoskich reżyserów, oraz po spotkaniu z Lucianą Castelliną, legendarną komunistyczną polityczką i jedną z założycielek „Manifesto”, kobietą, która nigdy nie była ortodoksyjna i do dziś pozostaje niestrudzoną organizatorką, Giovanni Piperno zastanawia się nad znaczeniem „partyjnej żyrafy” — jak niegdyś określił ją Togliatti — a przede wszystkim nad tym, co pozostało z doświadczenia, które zaangażowało miliony ludzi w próbę przemienienia siebie i świata.