W tym filmie osoby, które nie były mu obce — przyjaciele, krewni i koledzy po fachu, którzy na swój sposób kochali poetę Dylana Thomasa — opowiadają o tym, jaki był naprawdę. Wyłaniający się portret, wzbogacony własnym głosem Thomasa obecnym w jego poezji i prozie, różni się od powszechnie przyjętego obrazu natchnionego i nieodpowiedzialnego pijaka, który w jakiś sposób doczekał się pamiątkowej tablicy w Westminster Abbey.