Po długotrwałym uwięzieniu i deprywacji sensorycznej niektórzy więźniowie doświadczają halucynacji wzrokowych wypełnionych niezwykłą luminacją i barwami. Halucynacje te bywają określane mianem „kina więźniów”. Elizam Escobar to portorykański artysta i pisarz, który spędził 19 lat w więzieniach w USA za przestępstwo polegające na wywrotowym spisku. Escobar nigdy nie doświadczył tych halucynacji wzrokowych, jednak jego twórczość z tego okresu świadczy o wyjątkowej, a czasem bolesnej koncentracji na procesach umysłowych oraz o rozwiniętym wewnętrznym życiu zmysłowym, emocjonalnym i intelektualnym. Prisoner’s Cinema to film, który Escobar mógł sobie wyobrażać podczas tych lat uwięzienia. Słowa wykorzystane w filmie pochodzą z tego, co Escobar nazwał swoim więziennym Antydziennikiem — zapisu procesów myślowych przebiegających równolegle do jego malarstwa, poezji i esejów w latach 1988–1995.