Pod koniec 1968 roku w Hanowerze odbyła się ostatnia konferencja delegatów SDS. Wcześniej, we wrześniu, Berlińska Rada Akcyjna przełożyła ją we Frankfurcie po słynnym obrzuceniu pomidorami przez kobiety. Teraz ponownie podejmuje się próby wypracowania wspólnych kryteriów dla ponadregionalnej działalności SDS, którego struktury organizacyjne zostały wywrócone przez samą rewoltę. Wyłaniają się frakcje, Frankfurcka Rada Kobiet rozpowszechnia ulotkę „Uwolnić socjalistyczne znakomitości od ich burżuazyjnych ogonów”, nadciąga fala procesów sądowych. Joscha Schmierer jako Django krytykuje studenckie „gówniane środowisko, któremu chodzi o zaspokajanie doraźnych potrzeb”. Christian Semler wzywa do utworzenia silnego kierownictwa centralnego. „Oczywiście nie mam na myśli kierownictwa centralnego takiego, jakie miała Niemiecka Partia Komunistyczna przed ’33 rokiem”. W końcu antyautorytarni z regionu północnego przypuszczają atak.