Pod koniec 1968 roku w Hanowerze odbyła się ostatnia konferencja delegatów SDS. Została już wcześniej przełożona przez Berlińską Radę Akcji we Frankfurcie, we wrześniu, po słynnym obrzuceniu pomidorami przez kobiety. Teraz ponownie podejmuje się próby wypracowania wspólnych kryteriów dla ponadregionalnego kontekstu SDS, którego struktury organizacyjne zostały wywrócone przez sam bunt. Wyłaniają się frakcje, Frankfurcka Rada Kobiet rozdaje ulotkę „Uwolnić socjalistyczne znakomitości od ich burżuazyjnych ogonów”, nadciąga fala procesów sądowych. Joscha Schmierer jako Django krytykuje studenckie „gówniane środowisko, które chce zaspokajać doraźne potrzeby”. Christian Semler wzywa do utworzenia silnego centralnego ośrodka. „Oczywiście nie mam na myśli takiego centralnego ośrodka, jaki miała Komunistyczna Partia Niemiec przed 1933 rokiem”. W końcu antyautorytarni z regionu północnego przechodzą do ataku.