Po powrocie do rodzinnej Galicji poeta i gawędziarz Antón Avilés de Taramancos (1935–1992) dostrzega, jak równolegle splatają się opowieści o jego życiu w Kolumbii i historii kontynentu amerykańskiego. Niepokój związany z nowym światem oraz groza kolonizacji i późniejszego niewolnictwa ustępują miejsca pokojowi w mieście, gdzie łączą się wszystkie składniki (europejski, afrykański, indiański), a wreszcie integracji w ekstazie tańca. Po jego śmierci, wokół siderealnego dębu, spotykają się dźwięki obu kontynentów.