Żołnierze w samochodach jeżdżą po mieście dniem i nocą, wymazując lub zamalowując każdy rysunek na murze, nawet taki, który nie ma wydźwięku politycznego. Jednak dla dwojga „spontanicznych protestujących” — pisarza, któremu odmawia się publikacji, oraz młodej artystki i fotografki, której sztuka również nie cieszy się już uznaniem — swoista wymiana malowanych wiadomości staje się sensem ich istnienia w epoce, która zdaje się nie sprzyjać twórczości.