Niezależnie od kraju pochodzenia, klasyfikacji czy etykiet, w twórczej ekspresji filmowej naszych czasów zdaje się przenikać pewna cecha. Jest nią rosnąca świadomość, że medium filmowe ma zarówno wymiar formalny, jak i przedstawiający. Że najlepiej przekazuje wizję i rzeczywistość, gdy w organiczny sposób wykorzystuje własne środki plastyczne i zasady kompozycji. I że aby film głęboko poruszał widzów, twórca potrzebuje nie tylko szczególnego sposobu postrzegania doświadczeń, lecz także konkretnego sposobu ich filmowania. Film opowiada historię mężczyzny, który spotyka się z pamięcią i pragnieniem; mężczyzny, który nie potrafi uciec ani od teraźniejszości, ani od przeszłości. Rozgrywając się na dwóch płaszczyznach — obiektywnej i subiektywnej — film przechodzi od wizji do rzeczywistości, od pamięci do pragnienia, od więzienia obsesji do metafor regresji. — L.J.