W naszym społeczeństwie konsumpcyjnym dominuje spektakl. „Świat zewnętrzny” przepływa obok nas niczym długi strumień obrazów, które niewiele znaczą. Staliśmy się biernymi widzami obrazów z kultury popularnej, mediów i reklamy. Pochłaniają nas one, a różnica między obrazem a rzeczywistością zaciera się coraz bardziej. Pragniemy suwerenności, chcemy wznieść się ponad to, wyzwolić się, szukamy spójności, sprawiedliwości, rozsądku, konsekwencji i porozumienia z podobnie myślącymi. Krótko mówiąc: kontrola kontra utrata. Uwikłani w tę dychotomię, splątanie i przenikanie się tego, co bezużyteczne, z tym, co użyteczne, wpędzają nas w dodatkowe napięcie: toniemy w tej pustce, poszukując wiecznej teraźniejszości!