W filmie Klopfenstein przedstawia metaforyczną odbudowę spalonego kościoła swojej przeszłości za pomocą kina i w jego obrębie. Za narzędzia służą mu jedynie komputer i pliki z własnymi filmami, a także bezmiar twarzy, które dawno zniknęły, oraz miejsc wymazanych z pamięci. Wraz z Klopfensteinem z rozkoszą dryfujemy przez supermontaż jego własnego dorobku, odchodzący od utartych form tego rodzaju kina, a zamiast tego przybierający postać intymnej i przejmującej wypowiedzi, w której przelotne gesty mogą wyzwolić lawiny niespodziewanych wspomnień.