Po francusku „scénario” to określenie sposobu, w jaki kino opowiada historie. Taki tytuł Jean-Luc Godard wybrał dla swojego ostatniego filmu, ukończonego dosłownie dzień przed jego samobójczą śmiercią. Dwie części tego filmu rozpoczynają się serią identycznych sekwencji. Następnie druga część obiera inny kierunek i kończy się autoportretem Jean-Luc Godarda — jego ostatnimi obrazami — siedzącego na łóżku z nagim torsem; nie ukrywa on żadnych śladów zużycia swojego ciała, na wzór wyrzeźbionego przez Pigalle’a portretu Voltaire’a. „Scénarios” kończy się tak, jak się zaczęło — powtórzeniem, figurą wiecznego powrotu, chwilą, w której czas, będący wielkim — jeśli nie jedynym — pytaniem kina, przestanie płynąć.