W tym krótkometrażowym filmie, zrealizowanym w stylu Andrieja Tarkowskiego, wieczność i upadek imperium sowieckiego ukazane są w głęboko symbolicznym i poetyckim ujęciu. Film śledzi losy protagonisty przemierzającego opustoszały krajobraz i rozmyślającego o przemijającej naturze życia oraz nieuchronności śmierci. W serii onirycznych sekwencji widzowie otrzymują poruszającą medytację nad ideą wieczności i nad tym, jak można ją dostrzec w powstawaniu i upadku imperiów. Film wieńczy przejmująca scena, w której protagonista stoi na szczycie wzgórza, spogląda na ruiny imperium sowieckiego i rozmyśla o wiecznym cyklu życia i śmierci.