Refleksja nad ascetycznym życiem monastycznym. Głównymi bohaterami są zwykli ludzie, którzy mieszkają i pracują na terenie klasztoru. Pomagają mnichom, parafianom i sobie nawzajem. Każdy dzień upływa zgodnie z ustalonym harmonogramem nabożeństw, posiłków i prac, a następnego dnia wszystko powtarza się dokładnie tak samo. W tej powtarzalności i ciszy rodzi się czysty rytm życia, który na pierwszy rzut oka niewiele różni się od życia poza murami klasztoru. Jednak w siedzibie niematerialnego Boga ludzie żyją jakoś szczególnie uczciwie, w jakiś szczególny, prawdziwy sposób.