„Pamiętacie swój pierwszy raz?” — pyta wielki ekran na głównej scenie, tuż przed pojawieniem się Pulp. Wielu stojących z przodu było zaledwie w planach, gdy najlepsi z Sheffield zadebiutowali tutaj z Common People, tego dnia w 1994 roku — „Kto tu był?” — pyta Jarvis. „Kto się urodził?”. Nie wydaje się jednak, by ostudziło to czyjkolwiek zapał — i trudno ich za to winić, bo to pełen rozmachu występ, od perfekcyjnego F.E.E.L.I.N.G C.A.L.L.E.D L.O.V.E po wspaniałe Misshapes, z wersami „The future that they've got mapped out/ Is nothing left to shout about”, które brzmią dziś bardziej współcześnie niż kiedykolwiek. Jarvis skacze z wysokich kolumn głośnikowych, kładzie się poziomo i wykonuje kilka atletycznych pchnięć biodrami podczas pełnego żaru This Is Hardcore, a Joyriders dedykuje „rabusiującym”, żartując: „oni nie rabowali, tylko grali w Grand Theft Auto na dworze”. Szczerze mówiąc, trudno sobie wyobrazić, jak ich powrót mógłby zostać przeprowadzony lepiej.