Już w lipcu 1933 roku Hitler wprowadził ustawę o higienie rasowej, która przewidywała sterylizację, przymusowe aborcje i pierwsze eksterminacje, w tym w ramach programu T4, osób z niepełnosprawnościami i osób niesłyszących. Po raz pierwszy przeprowadzono siedmioletnie badania nad historią niesłyszących Żydów pod rządami nazistów. Zaczęły się w 1993 roku od debaty zorganizowanej w bibliotece w Bagnolet, która pokazała, że osoby niesłyszące, pozbawione głosu z powodu niemożności mówienia, nie mogły zeznawać. Liczne świadectwa, przeplatane obrazami miejsc, w których przeprowadzano sterylizacje (szpital w Hadamar, Berlin...) oraz muzeum Auschwitz, stanowią podstawę tej dyskusji. Historycy, tacy jak Horst Biesold, specjalista w dziedzinie sytuacji osób niesłyszących pod rządami nazistów, przerywają milczenie, obnażają przewrotną logikę nazistowskiego reżimu w kwestii higieny rasowej i eksterminacji osób z niepełnosprawnościami oraz potępiają kluczową rolę lekarzy w tym ponurym procesie.