W listopadzie 2001 roku quebecki malarz Edmund Alleyn (1931–2004) zgodził się, by jego córka, reżyserka Jennifer Alleyn, sfilmowała go w jego montrealskiej pracowni. Wtedy wydarzyło się coś nieoczekiwanego: autentyczne spotkanie, bez owijania w bawełnę, bez maski. Z kilku egzystencjalnych pytań – o życie, malarstwo i śmierć – wyłoniła się prawda. Artysta zmarł na raka w grudniu 2004 roku, zanim Jennifer zdążyła ponownie go sfilmować. Po odziedziczeniu pracowni znalazła się w tej świętej przestrzeni, wciąż przesiąkniętej obecnością i wyobraźnią ojca. Jej film jest próbą przedłużenia dialogu, odnalezienia brakujących fragmentów życia ojca. Edmund Alleyn był intensywnym i złożonym człowiekiem o niezłomnej uczciwości, który odcisnął swoje piętno na historii kanadyjskiej sztuki.