Ten film opowiada o cierpliwym i oddanym nauczaniu, o uczeniu się patrzenia i wizualizowania po to, by projektować, oraz o znaczeniu rysunku. To osobiste doświadczenie jednej projektantki, dotyczące zagadnień, z którymi mierzą się wszyscy projektanci, przedstawione z sympatią i zachętą, zilustrowane przykładami własnych prac Inge [Druckrey] oraz prac wdzięcznych jej pokoleń studentów. Pojawiają się tu proste sformułowania, które pozwalają zrozumieć złożone kwestie — na przykład myśl, że kształty liter są „wspomnieniami ruchu”. Przede wszystkim charakterystyczne dla Inge jest to, że w tym omówieniu podstawowych zasad słowo „piękny” pojawia się kilkakrotnie.