Ani w domu, ani na zewnątrz, lecz na progu, gdzie można zagrać szybką rundkę, czekając na kogoś. Dziewczynka i chłopiec układają stosik papierków po cukierkach, stroną zadrukowaną do dołu; gdzie indziej, bo ta gra jest powszechna, mogą to być karty, żetony albo dowolny lekki przedmiot, który ma awers i rewers. Błyskawiczna runda w papier-kamień-nożyce rozstrzyga, kto pierwszy klepnie. Celem jest odkrycie kolorowych, „właściwych” stron; papierki można zgarnąć, ale wkrótce znów wracają do gry. Rodzeństwo ma identyczne profile, a czasem także pozycje, jakby jedna osoba grała przed lustrem. Gdy drzwi się otwierają i pojawia się ta osoba, oboje ruszają w swój dzień.