Reżyser Stavros, na pierwszy rzut oka człowiek sukcesu i dojrzały mężczyzna, po wielu latach wraca do kraju i miejsc swojego dzieciństwa. Był jednym z ponad trzech tysięcy greckich dzieci, które w maju 1948 roku znalazły schronienie przed wojną domową w byłej Czechosłowacji. Tym razem jego podróż do Brna ma również czysto osobisty charakter. Chce przewieźć do ukochanej Grecji szczątki swoich dziadków, którzy go tu wychowali i zmarli na przymusowym wygnaniu. Powrót do znajomych miejsc przywołuje w Stavrosie intensywne wspomnienia z dzieciństwa i potrzebę podążania własnymi śladami. Najpierw trafił do internatu, w którym panowała wojskowa dyscyplina. Jedynie jego dziadkowie, którzy osiedlili się w Brnie, mogli zastąpić mu utracone rodzinne oparcie, a on z kolei stał się ich pośrednikiem w kontaktach z nieznanym krajem Europy Środkowej i jego mieszkańcami.